Legolas

GotLink.pl Portal
Marzenia
Sennik OnLine
orange sms
seriale online

mowę - powiedział w tym samym języku Gandalf. - Ale mało kto j± zna w¶ród obcoplemieńców. Je¶li pragniecie odpowiedzi, dlaczego nie używacie Wspólnej Mowy, jak jest w zwyczaju na całym zachodzie? - Król Theoden rozkazał nie otwierać bram nikomu, kto nie zna naszego języka i nie ejst nam przyjacielem - odparł

wciskaj±cych się kręto między wzgórza. Tuż przed wędrowcami najszersza z nich otwierała się jak wydłużona zatoka w¶ród gór. W głębi majaczył zwalisty masyw górski, nad którym wystrzelał jeden tylko wysoki szczyt. W wylocie tej zatoki jakby na warcie sterczał samotny pagórek. U jego stóp wił się srebrn± nitk± potok spływaj±cy

odszedł szybkim krokiem, pozostawiaj±c obcych pod czujn± straż± swoich towarzyszy. Wrócił po chwili. - ChodĽcie ze mn± - rzekł. - Theoden pozwolił was wpu¶cić, lecz wszelk± broń, nawet kije, macie złożyć u progu. OdĽwierny wam j± przechowa. Posępne wrota otwarły się wreszcie. Wędrowcy weszli przez nie gęsiego, w ¶lad za przewodnikiem. ZnaleĽli się

stepów bram± Edorasu. Zaraz też obskoczyli ich ludzie w błyszcz±cych zbrojach i włóczniami zagrodzili wjazd. - Stójcie, nieznani cudzoziemcy! - krzyknęli w języku Rohanu; po czym zaczęli się dopytywać o imiona i cel podróży. W oczach ich można było wyczytać podziw, lecz niezbyt przyjazny. Szczególnie na Gandalfa spogl±dali podejrzliwie. - Rozumiem wasz±

się do ¶cięcia. - Nie sam by walczył! - Spokój, spokój! - rzekł Gandalf. - Jeste¶my wszyscy tu przyjaciółmi. A przynajmniej powinni¶my być przyjaciółmi. Kłótni± nic nie zyskamy, tylko ucieszymy Mordor. Ja w każdym razie oddaję swój miecz, strzeż go, mo¶ci Hamo, dobrze, bo to Glamdring, wykuty przez elfy bardzo dawno

jest Anduril. - jakkolwiek zwie się twój oręż, odłóż go tutaj - powiedział Hama - je¶li nie chcesz walczyć sam jeden przeciw wszystkim mężom w Edoras. - Nie walczyłby sam jeden - odezwał się Gimli przesuwaj±c palcem po ostrzu toporka i groĽnie spogl±daj±c na odĽwiernego, jakby to było młode drzewko, które nadaje

lecz Gandalf stał, oparty na lasce, i wpatrywał się w ciemno¶ci, to na wschód, to na zachód. Cisza panowała dokoła, nie pokazała się i nie odezwała żadna żywa dusza. Kiedy wędrowcy wstali znowu, chmury długimi pasmami przekre¶lały niebo sun±c z chłodnym podmuchem wiatru. Przy zimnej po¶wiacie księżyca mknęli dalej równie